Iemand slaat je een blauw oog.

Achteraf ontdek je dat diegene een verschrikkelijke jeugd heeft gehad en zelf zwaar getraumatiseerd is.

Misschien begrijp je daardoor waarom diegene zo heeft gehandeld.

Maar je zit nog steeds met dat blauwe oog.

Trauma kan gedrag verklaren. Het rechtvaardigt het niet.

En precies daar ligt voor mij het verschil tussen begrip hebben voor iemand en jezelf blijven wegcijferen.

Wanneer pijn wordt doorgegeven

In mijn eerdere verhalen schreef ik openhartig over mijn jeugd, mijn moeder en de gevolgen van opgroeien in een omgeving waarin ik me niet veilig voelde.

Inmiddels begrijp ik beter dat mijn moeder waarschijnlijk zelf ook veel onveiligheid heeft ervaren.

Ze vertelde mij vroeger dat haar ouders veel ruzie maakten. Haar zus vertrok op haar achttiende uit het ouderlijk huis, omdat ze het daar niet langer volhield.

Mijn oma ontkent dat er vaak ruzie was. Wat er precies is gebeurd, weet ik niet.

Maar ik kan me voorstellen dat mijn moeder zich verlaten heeft gevoeld en zelf ook heeft geleerd haar woorden in te slikken.

En vervolgens groeide ik op in een omgeving waarin ik precies hetzelfde leerde.

Wat de ene generatie niet verwerkt, kan de volgende generatie onbewust meekrijgen.

Zo kunnen patronen zich blijven herhalen. Degene die ooit zelf slachtoffer was, kan later degene worden die anderen pijn doet.

En daarmee zijn we terug bij dat blauwe oog.

Het verleden van mijn moeder kan haar gedrag misschien verklaren, maar het verandert niets aan wat zij mij heeft aangedaan. Die verantwoordelijkheid blijft bij haar.

Tegenwoordig kan ik met meer mildheid naar haar kijken. Soms voel ik nog boosheid, maar ik kan ook erkennen wanneer ze iets goed doet.

Onlangs vroeg ze mij om mijn rekeningnummer, vermoedelijk vanwege mijn zieke oma. Mogelijk heeft ze mijn verhalen gelezen, aangezien ik bezoekers uit haar woonplaats op mijn website zag.

Toch heeft ze mij niet buitengesloten. En dat waardeer ik.

Mildheid betekent niet dat je vergeet. Begrip betekent niet dat je alles accepteert. En vergeving is geen verplichting, laat staan iets wat je moet forceren.

Ik heb nog genoeg verhalen over mijn moeder die ik zou kunnen vertellen. Misschien doe ik dat nog wel. Maar het schrijven heeft mij inmiddels zoveel heling gebracht dat ik mijn aandacht voorlopig wil verleggen naar andere dingen uit mijn leven.

Ik kijk niet alleen naar wat ik heb meegemaakt, maar vooral naar wat ik zelf heb kunnen veranderen.

Wat je hebt geleerd, kun je ook afleren

Wie als kind heeft geleerd dat zwijgen veiliger is dan spreken, kan dat patroon zijn hele leven blijven herhalen.

Je past je aan, voelt je verantwoordelijk voor de emoties van anderen en accepteert gedrag dat eigenlijk over je grenzen gaat.

Soms kom je daardoor steeds opnieuw terecht in relaties waarin dezelfde pijnlijke patronen terugkeren.

Niet omdat je dat wilt, maar omdat het vertrouwd voelt.

Als je hebt geleerd dat jezelf zijn onveilig is, kan voor jezelf opkomen voelen alsof je iets verkeerd doet.

Daarom zijn veiligheid en eigenwaarde voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden.

En dat verander je niet door simpelweg tegen jezelf te zeggen dat je meer van jezelf moet houden.

Je moet bereid zijn om te onderzoeken waar die patronen vandaan komen, wat je hebt overgenomen en welke onverwerkte ervaringen daaronder liggen.

Want zolang je alleen het gedrag probeert te veranderen, zonder de oorsprong aan te pakken, bestaat de kans dat je telkens opnieuw in hetzelfde patroon terechtkomt.

En soms ligt die oorsprong veel verder terug dan je jeugd.

Waarom dezelfde lessen blijven terugkomen

Binnen mijn werk ga ik ervan uit dat de ziel onverwerkte ervaringen uit vorige levens met zich meedraagt.

Wanneer een trauma niet is geheeld, blijft de ziel volgens deze visie op zoek gaan naar heling. Dat kan zich uiten in terugkerende situaties, ontmoetingen en relaties waarin dezelfde thema's opnieuw naar boven komen.

Niet om je te straffen, maar om je de mogelijkheid te geven alsnog te helen wat eerder niet is verwerkt.

Zo kan een patroon zich over meerdere levens blijven herhalen, totdat de onderliggende wond wordt geheeld.

Een belangrijk thema voor mij is de heksenwond: de angst om zichtbaar te zijn, je waarheid uit te spreken en je eigen kracht en spirituele gaven te laten zien.

In mijn herbelevingen van vorige levens heb ik bijzonder heftige ervaringen doorleefd, waaronder geweld, vervolging, marteling, moord en het herhaaldelijk verliezen van mijn grote liefde. Ook met Lizzie ervaar ik een diepe karmische verbondenheid.

Deze ervaringen hebben mij geholpen om angsten en patronen te begrijpen die ik niet uitsluitend vanuit mijn jeugd kon verklaren.

Maar begrijpen waar iets vandaan komt, is voor mij pas het begin.

Ik wil niet alleen weten waarom een patroon bestaat. Ik wil naar de oorsprong om het daadwerkelijk te kunnen doorbreken.

Het oertrauma: naar de oorsprong in plaats van de gevolgen

Binnen mijn werk noem ik de oorspronkelijke traumatische ervaring waaruit een patroon is ontstaan het oertrauma.

Vanuit deze visie kunnen latere ervaringen steeds opnieuw dezelfde oorspronkelijke wond raken. Zo kan een patroon zich over meerdere levens blijven versterken.

Je kunt dan telkens afzonderlijke ervaringen behandelen, maar zolang de oorspronkelijke lading aanwezig blijft, kan hetzelfde thema opnieuw naar boven komen.

Waarom blijven werken aan de gevolgen als je ook naar de oorsprong kunt gaan?

Met Source Healing richt ik mij daarom op het onderzoeken en helen van de diepstelagen.

Wanneer het oertrauma wordt geheeld, worden alle daaropvolgende trauma's die verband houden met dit trauma, ook geheeld.

Het uitgangspunt is niet om eindeloos dezelfde les te blijven doorleven, maar om de onderliggende oorzaak aan te pakken, zodat de ziel op dat thema verder kan.

Dat vraagt soms om bijzonder diepgaand werk.

En precies daarom vind ik het zo belangrijk dat degene die je daarin begeleidt, ook daadwerkelijk in staat is om die diepgang te dragen.

Niet iedere therapeut kan ieder trauma begeleiden

Ik heb er een hekel aan om mezelf aan te prijzen. Maar ik zou mezelf tekortdoen wanneer ik niet durf te erkennen hoe ver ik inmiddels ben gekomen.

Mede dankzij mijn spirituele leider en hoofdgids Amun Ra heb ik tijdens mijn eigen helingsproces bijzonder diepe en confronterende traumastukken moeten aankijken en doorleven.

Hij liet mij niet eerder met cliënten beginnen totdat ik volgens hem eerst zelf die diepgang moest bereiken om anderen daarin goed te kunnen begeleiden.

Dat proces is allesbehalve gemakkelijk geweest, maar het heeft mij geleerd om aanwezig te blijven bij intense emoties en ervaringen, zonder ervoor weg te lopen.

En dat neem ik mee in mijn werk.

Een opleiding maakt je nog niet automatisch geschikt om ieder trauma te begeleiden.

De diepgang waarmee je als therapeut iemand kunt begeleiden, hangt niet alleen af van je kennis, maar ook van je eigen ontwikkeling, wat je zelf hebt doorleefd, deskundigheid en het vermogen om te dragen wat zich tijdens een sessie aandient.

Wat mij echter opvalt, is dat sommige therapeuten en andere professionals cliënten blijven behandelen, terwijl ze hen eigenlijk niet verder kunnen helpen. In plaats van te erkennen dat hun eigen deskundigheid, ontwikkeling of expertise op dat moment niet toereikend is, blijven ze zoeken naar andere manieren om dezelfde klachten en patronen aan te pakken.

Zo wordt er steeds verder in de breedte behandeld, terwijl de werkelijke oorsprong van het trauma onaangeroerd blijft en klachten tijdelijk naar de achtergrond lijken te zijn verschoven of zelfs gewoon in zijn geheel aanwezig blijven.

Je kunt eindeloos afzonderlijke traumatische ervaringen behandelen, maar wanneer die allemaal voortkomen uit hetzelfde oertrauma, blijf je werken aan de gevolgen in plaats van aan de oorzaak.

Binnen mijn werkwijze draait het juist om die diepgang: het achterhalen en helen van het oertrauma, zodat ook de daaropvolgende trauma's die daaruit zijn ontstaan, worden geheeld.

Het is zinloos om telkens opnieuw de gevolgen te behandelen, omdat je hiermee de oorsprong niet weghaalt.

Met onder andere systemisch werk en Source Healing begeleid ik mensen bij het onderzoeken en doorbreken van diepgewortelde patronen. Niet om iemand te vertellen hoe die moet leven, maar om te helpen loslaten wat in de weg staat om werkelijk zichzelf te kunnen zijn.

Daarom vind ik het essentieel dat een therapeut niet alleen zijn eigen kwaliteiten kent, maar ook zijn grenzen. Wanneer je een cliënt niet de diepgang kunt bieden die nodig is, vraagt integriteit dat je diegene doorverwijst naar iemand die dat wel kan.

Het gaat er immers niet om hoeveel behandelingen je iemand kunt geven, maar om hoe ver je iemand daadwerkelijk kunt helpen.

Wat het doorbreken van die diepgewortelde patronen in de praktijk kan veranderen, ervaar ik inmiddels in mijn eigen leven.

Wanneer jij verandert, verandert je leven

De mensen die ik tegenwoordig in mijn leven aantrek, zijn heel anders dan vroeger.

Waar ik voorheen regelmatig te maken had met mensen die over mijn grenzen gingen, weinig tot geen rekening met mij hielden of bij wie ik mezelf voortdurend moest verdedigen, ervaar ik nu veel meer rust en wederkerigheid.

Ik ontmoet lieve, warme mensen, vaak ook spiritueel ingesteld, die oprecht rekening houden met elkaar.

Mensen die iets voor elkaar overhebben, elkaars grenzen respecteren en elkaars waarde zien.

Dat is niet van de ene op de andere dag veranderd.

Het is een groeiproces waarin nieuwe ervaringen oude overtuigingen steeds verder vervangen. Wat vroeger vreemd of onwennig voelde, wordt langzaam vanzelfsprekend.

Wanneer je je eigen waarde leert kennen, verandert ook wat je bereid bent van anderen te accepteren.

Je leert herkennen welke mensen en situaties werkelijk bij je passen.

En daarmee verandert niet alleen hoe je naar jezelf kijkt, maar ook hoe je relaties aangaat en je leven vormgeeft.

Vanuit mijn beleving wordt het leven daarmee steeds magischer.

Niet omdat je nooit meer uitdagingen tegenkomt, maar omdat je steeds minder wordt tegengehouden door wat je vroeger hebt meegemaakt.

Je hoeft jezelf niet langer te verlaten

Mijn verleden kan ik niet veranderen.

Ik kan niet ongedaan maken wat ik heb meegemaakt. Ik kan mijn moeder niet veranderen en ik kan anderen niet dwingen hun eigen patronen onder ogen te zien.

Maar ik kan wel bepalen wat ik ermee doe.

Ik kan mijn grenzen bewaken, mijn waarheid uitspreken, mijn gevoelens serieus nemen en mezelf (en Lizzie) op de eerste plaats zetten.

Eigenwaarde betekent niet dat je jezelf boven een ander plaatst. Het betekent dat je jezelf niet langer onder een ander plaatst.

Je hoeft je bestaansrecht niet te verdienen. Je hoeft jezelf niet voortdurend te bewijzen.

En je hoeft jezelf niet te blijven wegcijferen om liefde, erkenning of acceptatie te ontvangen.

Want misschien is de belangrijkste vraag uiteindelijk niet waarom anderen jouw grenzen blijven overschrijden, maar waarom jij hebt geleerd dat je die overschrijdingen moet accepteren.

Je kunt niet veranderen wat je hebt meegemaakt, maar je kunt wel besluiten dat het patroon bij jou stopt.