Wat als je zielsveel van je dier houdt, maar de dierenarts niet meer kunt betalen?

Onlangs kreeg ik van mijn hoofdgids door dat ik met Lizzie naar een winkel moest gaan. Eenmaal daar liet ze tot mijn grote verbazing haar plas lopen. Ik schaamde me rot, terwijl Lizzie deed alsof er helemaal niets aan de hand was.

Ik begreep er niets van. Lizzie was vlak voor ons bezoek nog uitgelaten. De eigenaresse was ontzettend lief en ruimde de urine zelf op, terwijl ze mij ook alles had kunnen laten schoonmaken. Ze vertelde dat Lizzie's urine enorm sterk rook.

Pas toen ik thuiskwam, werd duidelijk wat er was gebeurd.

Ik kreeg beelden door van de hond die in de winkel aanwezig was en hoe ernstig het met hem gesteld was. Ook begreep ik waarom ik juist naar die winkel moest gaan.

Lizzie had daar een Source Healing uitgevoerd.

Wat Lizzie doet, is verbinding maken met een andere hond om blokkades over te nemen en te healen. Daarbij maakt ze gebruik van mijn helende gaven, omdat honden die blokkades niet zelfstandig kunnen healen en het dan ook niet kunnen loslaten.

De overgenomen en verwerkte belasting voert ze na de healing af door deze letterlijk uit te scheiden. In dit geval via de grote hoeveelheid sterk ruikende urine.

Ik kreeg bovendien door dat de situatie van de andere hond zo ernstig was dat het zonder Lizzie's ingrijpen heel slecht had kunnen aflopen. En dat zou Lizzie verschrikkelijk hebben gevonden, aangezien zij hem als een vriendje beschouwt.

Lizzie doet dit vaker

Lizzie heeft vaker andere honden geholpen. Zo hielp ze onlangs een golden retriever, waarvan het met de eigenaar niet zo goed gaat, en afgelopen weekend nog een kleine labradoodle bij een eetgelegenheid in Zierikzee.

Ze zoekt zo'n hond rustig op, gaat erbij staan en neemt tijdelijk de energetische belasting en bijbehorende klachten over.

Bij de labradoodle begon ze bijvoorbeeld plotseling gal te spugen, zonder duidelijke aanleiding. Verder leek Lizzie nergens last van te hebben.

Lizzie is, net als ik, een healer. Alleen werkt zij daarbij samen met mij. Het is alsof ze tegen andere honden zegt: 'Geef het maar aan mij. Mijn mama kan mij helpen om het weer los te laten.'

Maar ik heb inmiddels wel tegen haar gezegd dat we het voortaan anders gaan doen.

Want iedere keer denk ik dat er iets met háár aan de hand is. Ik heb liever dat ze mij laat weten welke hond hulp nodig heeft, zodat ik die zelf kan healen.

Ik kan namelijk in het lichaam van mens en dier voelen waar blokkades zitten en wat er speelt. Dat maakt het een stuk eenvoudiger dan wanneer Lizzie klachten overneemt en ik vervolgens moet uitzoeken bij wie ze eigenlijk horen.

En dat is precies wat er nu gebeurde.

Waarom bleef ik het woord blaasontsteking doorkrijgen?

Vanaf het voorval in de winkel bleef ik steeds opnieuw het woord blaasontsteking doorkrijgen. Aanvankelijk had ik begrepen dat dit betrekking had op de andere hond, maar ook weken later bleef het terugkomen.

Tegelijkertijd viel het me op dat Lizzie soms opvallend veel moest plassen, terwijl ze haar urine op andere momenten prima lang kon ophouden. Zelf gaf ze steeds aan dat ze nergens last van had.

Lizzie healt, net als ik, ook op afstand. Ik vermoedde daarom dat ze nog steeds verbonden was met de hond uit de winkel en opnieuw klachten overnam en afvoerde.

Ik zag thuis af en toe een klein vochtig plekje op de bank. Of dat daadwerkelijk urine was of dat Lizzie zichzelf had gelikt, wist ik niet. Ze is inmiddels dertien, dus ik wilde niets zomaar aannemen.

Toen we later in Zierikzee waren en Lizzie op een koude tegelvloer lag, kwam het onderwerp opnieuw naar boven.

Uiteindelijk dacht ik: better safe than sorry. Of het nu wel of geen blaasontsteking was, ik wilde haar urine gewoon laten onderzoeken.

Want hoeveel ik ook doorkrijg en zelf kan healen, ik wil lichamelijke klachten niet over het hoofd zien en soms is het toch echt nodig om medische hulp in te schakelen.

En zo belde ik de dierenarts in mijn eigen woonplaats.

De enorme kostenverschillen tussen dierenartspraktijken

Toen ik de dierenarts belde, vroeg ik of ik Lizzie's urine kon laten onderzoeken. Tot mijn verbazing kreeg ik te horen dat daar sowieso een consult aan verbonden was, ookal was het duidelijk dat er niks mis was met de urine.

Ik vroeg waarom dat nodig was. Als je bij mensen een blaasontsteking vermoedt, kun je immers ook eerst urine laten onderzoeken en krijg je, als dat nodig is, medicatie voorgeschreven zonder dat je altijd op consult hoeft te komen.

Maar volgens de medewerker was een consult wettelijk verplicht. Zelfs als uit de urinetest helemaal geen afwijkingen zouden blijken, moest ik alsnog met Lizzie langskomen.

Kosten voor alleen het consult: €64,71. Dat weet ik omdat ik er ongeveer drie maanden geleden nog ben geweest. De kosten voor het urineonderzoek zouden daar nog bovenop komen.

Ik vond het werkelijk absurd en stelde zowel de werkwijze als de exorbitant hoge kosten voor zoiets simpels ter discussie.

Niet omdat ik de zorg voor Lizzie niet wilde betalen. Als zij medische hulp nodig heeft, krijgt ze die. Daar bestaat geen enkele twijfel over.

Maar hoeveel mensen kunnen deze bedragen nog opbrengen?

Ik probeerde de medewerker duidelijk te maken dat zulke kosten voor mensen met een laag inkomen simpelweg onbetaalbaar zijn. En dat uiteindelijk het dier daaronder lijdt.

Maar in plaats van begrip of bereidheid om mee te denken, reageerde ze steeds geïrriteerder, feller en uiteindelijk vertoonde ze, voor mijn gevoel, zelfs een beetje agressief gedrag.

Alsof ik haar persoonlijk aanviel, terwijl ik juist aandacht probeerde te vragen voor een maatschappelijk probleem!

Ik stelde zelfs voor of het misschien een idee was om één of twee euro per consult apart te zetten in een fonds voor mensen die noodzakelijke diergeneeskundige zorg niet kunnen betalen. Misschien kon zij dat idee voorleggen aan de leiding van de praktijk.

Aanvankelijk leek er geen enkele andere mogelijkheid te bestaan. Dit was nu eenmaal de werkwijze en daar moest ik het maar mee doen.

Maar toen ik bleef aandringen, vertelde ze ineens dat er wel degelijk een potje voor financiële noodsituaties bestond.

Waarom werd dat niet meteen verteld?

Het gesprek werd ondertussen zo grimmig dat ik me op een gegeven moment zelfs afvroeg of Lizzie daar nog wel geholpen zou worden.

En dat terwijl ik alleen maar aandacht vroeg voor de dieren die de dupe worden van onbetaalbare zorg. Ik wilde helemaal geen ruzie, maar ik kon er met mijn verstand niet bij dat er zo weinig begrip leek te zijn voor mensen die het financieel moeilijk hebben.

Toen kreeg ik ook nog te horen dat mensen hun dier dan maar moesten verzekeren.

Alsof dat tegenwoordig voor iedereen nog betaalbaar is!

Ook dierenverzekeringen worden steeds duurder

Lizzie is jarenlang verzekerd geweest. Juist daardoor kon ik, ook toen ik van een minimaal inkomen moest rondkomen, redelijk onbezorgd met haar rondlopen.

Maar toen haar verzekeraar Petplan de naam veranderde naar Figo Pet (beiden onder de noemer Vetferina), steeg de premie met ongeveer €20 per maand extra, terwijl de maximale vergoeding van €4.000 gelijk bleef. En dan werd nog niet eens alles vergoed. Zonder eigen risico zou de maandpremie daarmee op €79,46 uitkomen.

Die verhoging accepteerde ik destijds nog, maar wel met een eigen risico van €250.

Maar vervolgens kwam er opnieuw een verhoging van ongeveer hetzelfde bedrag. Zonder eigen risico zou de verzekering inmiddels meer dan €100 per maand kosten.

Toen heb ik haar verzekering opgezegd.

En daar zit voor mij een groot probleem. Juist wanneer dieren ouder worden en de kans op medische kosten toeneemt, kunnen verzekeringspremies zo hoog worden dat mensen zich genoodzaakt voelen hun verzekering op te zeggen.

Daarmee lopen ze vervolgens het risico dat ze onverwachte medische kosten helemaal zelf moeten betalen.

Hoe moet iemand met een minimuminkomen dat nog opbrengen?

Alleen al het afgelopen jaar ben ik ongeveer €2.500 kwijt geweest aan medische zorg voor Lizzie, waaronder operaties aan haar kiezen en een andere ingreep aan kanker.

Ik kan dat gelukkig (vooralsnog) wel betalen. Maar ik weet ook hoe het is om veel minder financiële ruimte te hebben.

En mijn hart huilt bij de gedachte aan alle dieren die noodzakelijke zorg moeten missen omdat hun mensen die simpelweg niet kunnen betalen.

Het kan dus ook anders

Uiteindelijk besloot ik contact op te nemen met mijn vertrouwde dierenarts in Heenvliet.

Daar kon ik Lizzie's urine gewoon afgeven voor onderzoek, zonder verplicht consult.

Totale kosten: €15.

Gelukkig waren de uitslagen goed. Alleen haar eiwitgehalte was iets verhoogd, maar volgens de dierenarts was dat voor haar leeftijd geen reden tot zorg.

Maar dat bracht me ook op een andere gedachte.

Wat als het woord 'blaasontsteking' dat ik steeds doorkreeg, helemaal niet letterlijk over een blaasontsteking ging?

Wat ik inmiddels heb geleerd, is dat de informatie die ik van God doorkrijg niet altijd letterlijk bedoeld hoeft te zijn. Soms word ik in een bepaalde richting gestuurd, terwijl later blijkt dat er iets anders achter zit.

Misschien ging het dus helemaal niet om een blaasontsteking, maar om het urineonderzoek zelf.

Een urinetest is een relatief goedkope test en kan namelijk ook aanwijzingen geven voor andere gezondheidsproblemen, die aanleiding kunnen zijn voor verder onderzoek.

Misschien was dat wel de boodschap die ik steeds doorkreeg: dat er bij die andere hond iets speelt wat via urineonderzoek ontdekt zou kunnen worden.

En juist daarom vind ik het zo belangrijk dat mensen hun dier kunnen laten onderzoeken zonder direct tegen zulke hoge kosten aan te lopen.

Natuurlijk begrijp ik dat een dierenarts soms aanvullend onderzoek moet doen en dat medicatie niet zomaar voorgeschreven mag worden.

Maar waarom kan de ene praktijk een eenvoudige urinecontrole uitvoeren zonder consult, terwijl de andere stelt dat een consult altijd verplicht is?

En waarom zijn de kostenverschillen zo groot?

Als meester in de rechten zijnde heb ik er nog even vluchtig naar gekeken, maar mijn interpretatie over hetgeen ik las zegt dat als je kan aantonen, bijvoorbeeld aan de hand van een test, dat een dier een blaasontsteking heeft, er geen extra consult nodig hoeft te zijn.

'Dan moet je maar geen dier nemen'

Dat is een reactie die mensen met een laag inkomen nogal eens krijgen.

Maar beseffen we eigenlijk wel wat we daarmee zeggen?

Voor sommige mensen is hun dier hun enige gezelschap. Hun maatje, hun steun, hun gezin.

Lizzie is mijn gezin. Wij hebben elkaar.

Ik heb jarenlang gewerkt met mensen die van een bijstandsuitkering moesten rondkomen. Mensen die soms nauwelijks iets voor zichzelf hadden, maar alles overhadden voor hun dier.

Die hun laatste geld liever aan hun hond of kat besteedden dan aan zichzelf.

Moeten we die mensen dan maar het gezelschap en de liefde van een dier ontzeggen?

En wie betaalt uiteindelijk de prijs?

Het dier.

Wanneer mensen de kosten niet meer kunnen dragen, worden onderzoeken uitgesteld, klachten genegeerd of noodzakelijke behandelingen niet uitgevoerd.

Niet omdat mensen niet om hun dier geven, maar omdat ze het simpelweg niet kunnen betalen.

En dát is waar dierenwelzijn in het geding komt.

Dierenwelzijn zou geen luxe mogen zijn

Ik begrijp dat dierenartspraktijken kosten maken. Personeel, apparatuur, huisvesting en medische voorzieningen moeten allemaal betaald worden.

Maar er moet ook ruimte blijven voor menselijkheid, maatwerk en betaalbare zorg.

Ik zou zonder problemen één of twee euro extra per consult betalen als daarmee een gezamenlijk fonds wordt opgebouwd voor dieren van mensen die noodzakelijke zorg niet kunnen betalen.

Want uiteindelijk gaat het niet alleen om de portemonnee van de eigenaar.

Het gaat om levende wezens die volledig van ons afhankelijk zijn.

Een hond, kat, konijn, cavia of paard begrijpt niets van consulttarieven, verzekeringspremies of financiële problemen.

Het dier voelt alleen de gevolgen.

En juist daarom moeten we ons afvragen: wanneer worden de kosten van diergeneeskundige zorg een bedreiging voor het welzijn van onze dieren?