Soms laat een alledaagse gebeurtenis je zien hoe diep oude trauma's nog in je lichaam aanwezig zijn.

Ik ben momenteel intensief bezig met het helen van het thema veiligheid. En onlangs kreeg ik daar weer een bijzondere les in.

Een jasje en een onverwachte confrontatie

Een tijdje geleden kocht ik bij een kledingwinkel in Hellevoetsluis een jasje waarvan ik direct aangaf dat er hardnekkige vouwstrepen in zaten. Volgens de verkoopster zouden die met wassen, stomen of strijken verdwijnen.

Na meerdere pogingen bleek dat helaas niet het geval. Ik ging terug naar de winkel en zou worden teruggebeld. Toen dat niet gebeurde, ging ik opnieuw langs.

Daar kreeg ik te maken met een bijzonder onvriendelijke medewerkster die me vertelde dat ze niets voor me konden betekenen. Uiteindelijk zei ik dat ze het jasje mochten houden, maar dat ze daarmee wel een klant kwijt waren.

En ik vertrok.

Maar wat er daarna gebeurde, was veel interessanter.

Ineens durfde ik me niet meer uit te spreken

Ik moest een paar dagen later naar een andere kledingwinkel en naar een juwelier waar ik een ketting had laten graveren. De letter was verkeerd gepositioneerd en niet mooi vormgegeven, terwijl de medewerkster juist enthousiast vertelde hoe prachtig het resultaat was.

Ik vond het helemaal niet mooi, maar merkte dat ik ineens bang was om dat uit te spreken.

Eén negatieve ervaring had mijn gevoel van veiligheid bij andere winkels aangetast, terwijl die mensen helemaal niets met het eerdere voorval te maken hadden!

Ik begon allerlei omwegen te bedenken. Misschien kon ik de gravure bij een andere juwelier laten herstellen?

Alles leek aantrekkelijker dan teruggaan naar degene bij wie ik eigenlijk moest zijn.

En toen viel het kwartje.

Ik was niet bang voor die winkels, maar voor de mogelijke gevolgen van opnieuw voor mezelf opkomen.

De verbinding met mijn Assepoester-verhaal

In mijn eerdere verhaal 'Zelfs als Assepoester was ik niet goed genoeg' vertelde ik hoe mijn moeder me op mijn achttiende uit huis zette na een conflict waarin ik voor mezelf opkwam.

Daar stond ik vervolgens bij de bushalte, met drie onderbroeken, een tandenborstel en verder niets.

Maar de basis voor dat gevoel van onveiligheid was natuurlijk al veel eerder gelegd.

Een kind heeft een stevig fundament nodig van liefde, aandacht, structuur en veiligheid. Een veilige bedding waarin het zich geliefd en gedragen voelt, ongeacht of het fouten maakt, een andere mening heeft of niet aan de verwachtingen van zijn ouders of anderen voldoet.

Dat betekent niet dat er geen grenzen mogen zijn. Integendeel. Juist liefdevolle grenzen en structuur geven een kind houvast.

Maar wat als je opgroeit met een emotioneel instabiele, onvoorspelbare of narcistische moeder?

Een moeder bij wie je voortdurend haar stemming moet aanvoelen, op je woorden moet letten en jezelf moet aanpassen om boosheid, vernedering of afwijzing te voorkomen?

Dan leer je als kind niet hoe je veilig jezelf kunt zijn, maar hoe je jezelf moet aanpassen om je veilig te voelen.

Als kind ben je volledig afhankelijk van je ouders. Je kunt niet zomaar vertrekken wanneer de situatie thuis onveilig voelt. Je hebt hun liefde, aandacht en bescherming nodig, ook wanneer juist die veiligheid ontbreekt.

Je leert reacties voorspellen, conflicten vermijden en anderen tevreden houden. Niet omdat je dat wilt, maar omdat het ooit nodig voelde.

Wat je als kind hebt geleerd om jezelf te beschermen, kun je als volwassene onbewust blijven herhalen.

Daarom is het ontzettend belangrijk dat ouders een stevig en gezond fundament leggen waarin hun kind zich veilig genoeg voelt om zichzelf te zijn, zich vrijuit uit te spreken en zijn eigen grenzen aan te geven.

Die basis werkt door in hoe je later relaties aangaat, met conflicten omgaat, je grenzen bewaakt en emotioneel aanwezig durft te zijn.

Mijn hoofd wist allang dat ik voor mezelf mocht opkomen. Maar mijn lichaam herinnerde zich blijkbaar nog wat dat vroeger kon kosten.

En precies daarin zit de verbinding met mijn huidige helingsproces.

Waarom vermijden we confrontaties?

Dit patroon beperkt zich natuurlijk niet tot winkels.

Hoe vaak bespreken we een conflict met vrienden, familie of collega's, terwijl we degene om wie het daadwerkelijk gaat niet durven aan te spreken?

We zoeken bevestiging bij anderen, maar vermijden het gesprek dat er werkelijk toe doet.

Misschien uit angst voor boosheid, afwijzing of het verliezen van een relatie.

Maar waarom voelt het veiliger om met iedereen te praten, behalve met degene met wie je eigenlijk iets moet bespreken?

Daar kunnen oude ervaringen van onveiligheid onder liggen.

Mijn beproeving: mezelf blijven uitspreken

Vanuit mijn spirituele ontwikkeling zie ik dergelijke situaties als beproevingen die zichtbaar maken wat nog geheeld mag worden.

Mijn beproeving was om me ondanks die negatieve winkelervaring opnieuw uit te spreken. Niet allerlei omwegen bedenken, maar teruggaan naar de persoon bij wie ik daadwerkelijk moest zijn.

Want oefening baart kunst. Jezelf uitspreken zou geen angstige gevoelens hoeven op te roepen.

Je mag grenzen aangeven, een andere mening hebben of ergens ontevreden over zijn. Hoe een ander daarop reageert, heb je niet altijd in de hand.

Maar de reactie van een ander bepaalt niet of jij het recht hebt om jezelf uit te spreken.

Veiligheid begint in jezelf

Veiligheid gaat veel verder dan fysieke bescherming. Het gaat ook over durven voelen, jezelf zijn en vertrouwen op je eigen grenzen.

Wanneer je je niet veilig voelt, kan dat gevoel ook in je lichaam aanwezig blijven. Je kunt onbewust in je hoofd gaan leven, omdat denken veiliger voelt dan voelen. Vanuit spiritueel perspectief belemmert dit het volledig incarneren van je ziel in je lichaam.

Juist daarom is het herstellen van je innerlijke veiligheid zo belangrijk: zodat je steeds meer kunt landen in jezelf.

Eén negatieve reactie van een ander betekent niet automatisch dat jij onveilig bent.

Twintig jaar geleden kon voor mezelf opkomen betekenen dat ik mijn thuis verloor.

Vandaag leer ik dat ik mijn eigen veilige haven mag zijn.

En dat ik mezelf niet langer hoef te verlaten om de vrede met een ander te bewaren. 💜