In mijn verhaal Assepoester vertelde ik hoe mijn jeugd uiteindelijk uitmondde in het verliezen van mijn thuis. Maar om te begrijpen hoe het zover kwam, moeten we veel verder terug. Naar een tijd waarin ik nog niet eens geboren was.

Mijn moeder vertelde me tijdens mijn jeugd meerdere malen dat ze me eigenlijk had willen laten weghalen. Vooral wanneer ze boos was (en dat was ze vaak) kreeg ik opmerkingen naar mijn hoofd als: 'Ik had je beter weg kunnen laten halen, zoals ik eigenlijk had willen doen.'

Mijn moeder vertelde me meer dan eens hoe ze in haar okergele jas, helemaal alleen, naar een abortuskliniek was gegaan en daar huilend weer was vertrokken. Achteraf vermoed ik dat ze dit verhaal vertelde om een wig te drijven tussen mijn biologische vader en mij.

Jaren later vertelde mijn vader mij dat het heel anders was gegaan. Volgens hem had hij mijn moeder ervan overtuigd dat ze samen een toekomst konden opbouwen en een huis konden kopen. Omdat mijn ouders elkaar regelmatig zwartmaakten, besloot ik mijn oma te vragen hoe het werkelijk zat.

Mijn oma, de moeder van mijn moeder, had bepaald geen hoge pet op van mijn vader. Toch bevestigde ze zijn verhaal. Juist omdat zij hem absoluut niet mocht, wist ik voor mezelf dat hij de waarheid vertelde.

Achteraf denk ik dat mijn moeder vooral verlangde naar een toekomst met mijn vader. Hij was voetballer, studeerde rechten en leek een veelbelovende toekomst tegemoet te gaan. Een toekomst waarin zij, net als haar eigen moeder, misschien niet hoefde te werken.

Maar verlangen naar een toekomst met iemand is niet hetzelfde als verlangen naar een kind.

Tijdens mijn latere helingsproces ontdekte ik door NEI dat ik al vóór mijn geboorte de angst en paniek van mijn moeder had gedragen, zodat zij de zwangerschap niet zou afbreken.

Na mijn geboorte groeide ik op in een omgeving waarin de stemming van mijn moeder vaak bepaalde hoe de dag verliep. Ik leerde al jong rekening te houden met haar emoties. Maar ruimte voor mijn eigen gevoelens en grenzen was er nauwelijks.

Een van mijn vroegste herinneringen laat dat misschien wel het duidelijkst zien.

Waar is Kikker Samantha?

Ik was volgens mij drie jaar oud toen ik op een camping moest optreden, verkleed als een groen kikkertje. Ik wilde absoluut niet. Ik huilde, protesteerde en was doodsbang om op de voorgrond te treden.

Maar ik moest.

Terwijl alle andere kikkertjes vrolijk over het podium sprongen, zat Kikker Samantha verstopt achter een zwarte verhoging, zodat niemand haar kon zien.

Er werden twee foto's gemaakt. Op de ene lachte ik, op de andere rolden de tranen over mijn wangen.

Jaren later verwees mijn moeder nog regelmatig naar die foto's om te benadrukken dat er maar een paar minuten tussen zaten. Volgens haar was dat het bewijs dat ik van stemming kon wisselen alsof het niets was: Want ja, op de ene foto was ik aan het lachen en op de andere foto, nog geen 5 minuten later volgens haar, was ik aan het huilen.

Maar ze liet daarbij volledig buiten beschouwing waarom ik huilde. Ik was een klein meisje dat tegen haar zin moest optreden, doodsbang was en daarin niet werd gehoord.

Niet mijn emoties waren het probleem, maar het feit dat mijn grenzen niet werden gerespecteerd.

Dat patroon herhaalde zich continu. Ik durfde bijvoorbeeld niet te dansen, terwijl dat juist mijn uitlaatklep is, omdat mijn moeder me tijdens mijn jeugd regelmatig belachelijk maakte. Terwijl ik later als volwassene vaker de vraag kreeg of ik op de dansacademie had gezeten.

Ik kan dus zeker wel dansen, maar bij mijn moeder, en ook in situaties waarin ik me niet veilig voel, durf ik mezelf nog steeds niet volledig te laten zien. Dankzij mijn eigen helingsproces lukt het me steeds beter om me op alle fronten te laten zien.

Mijn veilige wereld op zolder

In de ogen van mijn moeder kon ik eigenlijk niets goed doen. Het nummer van Ciske de Rat (Ik voel me zo verdomd alleen) voelde alsof het voor mij was geschreven. Ik werd bekritiseerd, kreeg de schuld van dingen die ik niet had gedaan en leerde voortdurend op mijn hoede te zijn.

Mijn zolderkamer werd mijn veilige haven. Daar las ik boeken en verdween ik in mijn eigen wereld. Ik keek ook graag televisie, al werd zelfs dat me regelmatig onmogelijk gemaakt doordat de kabel eruit werd getrokken.

Gelukkig waren er ook mensen bij wie ik me wel veilig voelde. Mijn opa en oma, en mijn stiefvader zorgden voor enige veiligheid wanneer ze er waren. Mijn moeder deed zich alleen heel anders voordoen als mijn stiefvader er was.

Tot rond ongeveer mijn vijftiende werkte mijn moeder 's avonds. Daardoor hadden we thuis, samen met mijn stiefvader en mijn twee jongere (half)zusjes, een relatief rustig gezinsleven. Ik zorgde veel voor mijn zusjes en hielp waar nodig. Zonder het te beseffen had ik binnen het gezin (al een deel van) de moederrol op me genomen.

Maar toen mijn moeder stopte met haar avondwerk en weer iedere avond thuis was, verdween ook dat stukje rust. De spanningen namen toe, juist in een periode waarin ik als tiener steeds meer mijn eigen weg probeerde te vinden.

Uiteindelijk liep de situatie thuis zo hoog op dat ik op jonge leeftijd het huis verliet, zoals ik eerder in Assepoester beschreef. In de jaren daarvoor werd ik vaker door mijn opa en oma opgevangen wanneer de situatie thuis extreem escaleerde. Maar deze keer waren zij net voor enkele maanden naar Indonesië vertrokken en kon ik nergens terecht.

Hoewel ik mijn ouderlijk huis achter me liet, droeg ik de gevolgen van mijn jeugd jarenlang met me mee. Want afstand nemen van iemand betekent niet dat je ook meteen het verlangen naar diens liefde en erkenning loslaat.

De liefde die ik niet zou hoeven te verdienen

Als kind (maar ook nog lang in mijn volwassen leven), bleef ik hopen dat mijn moeder me ooit zou zien zoals ik werkelijk was. Dat ze trots op me zou zijn, me zou begrijpen en gewoon van me zou houden.

Dus deed ik mijn best. Ik hield rekening met haar stemmingen, nam verantwoordelijkheden op me, probeerde conflicten te voorkomen en trok zelfs het boetekleed aan wanneer ik ergens ten onrechte de schuld van kreeg.

Maar wat ik ook deed, het veranderde niets aan de manier waarop zij mij behandelde.

Jaren later zocht ik meerdere keren psychologische hulp, maar vaak voelde het alsof ik zelf de psycholoog was en kwam ik niet verder. Tijdens mijn EGT-opleiding verdiepte ik me in NEI en systemisch werk en kwam ik opnieuw bij die pijn terecht.

Ik had ontzettend veel moeite met het eren van mijn moeder. Hoe kon ik een buiging maken naar iemand die me zoveel pijn had gedaan en me stelselmatig kapot probeerde te maken?

Totdat ik begreep dat die buiging niet betekende dat ik haar gedrag moest goedkeuren, haar moest vergeven of moest doen alsof het allemaal wel meeviel.

Die buiging was niet voor haar. Die was voor mij.

Het was mijn manier om ja te zeggen tegen het leven en dat leven heb ik via deze ouders gekregen. Om te erkennen dat ik er ben, ongeacht hoe mijn komst ooit werd ontvangen.

En misschien was dat wel het belangrijkste inzicht van allemaal.

Ik had mijn hele jeugd geprobeerd liefde te verdienen van iemand die mij die liefde niet kon geven, zelfs niet toen ik het heel hard nodig had.

Maar het was nooit mijn taak geweest om mijn moeder gelukkig te maken, haar emoties te dragen of mezelf klein te houden om geaccepteerd te worden.

Ik was niet verantwoordelijk voor haar keuzes, haar verdriet of haar boosheid.

En bovenal:

Ik had nooit hoeven bewijzen dat ik het waard was om geboren te worden.

Van overleven naar leven

Maar voordat ik dat werkelijk kon voelen en begrijpen, moest ik nog een hele weg afleggen.

Na het overlijden van mijn tweelingziel in 2023 nam mijn leven een heel andere wending. Vanaf 2024 kwam mijn eigen helingsproces steeds meer op gang. Wat volgde, was een intensieve periode waarin ik mijn verleden onder ogen zag, mijn spirituele gaven zich verder ontwikkelden en ik steeds beter begon te begrijpen hoeveel invloed mijn ervaringen op mijn leven hadden gehad.

Met de begeleiding van mijn hoofdgids, die mij helpt om tot de diepste lagen door te dringen, heb ik inmiddels veel mogen doorleven, verwerken en loslaten.

Dat heeft niet uitgewist wat er is gebeurd, maar het heeft wel veranderd hoe ik naar mezelf en mijn verleden kijk.

Juist die combinatie van levenservaring, mijn eigen helingsproces en mijn spirituele gaven maakt dat ik tegenwoordig ook anderen kan begeleiden bij wat zij met zich meedragen. Vooral op het gebied van veiligheid, eigenwaarde en het opnieuw leren vertrouwen op jezelf.

Niet omdat ik alle antwoorden heb, maar omdat ik zelf weet hoe diep bepaalde ervaringen kunnen doorwerken. Ik heb ervaren hoe het is om jezelf kwijt te raken en hoe waardevol het is om jezelf stukje bij beetje weer terug te vinden.

Misschien herken jij jezelf in een deel van mijn verhaal. Dan hoop ik vooral dat het je laat zien dat wat je hebt meegemaakt niet hoeft te bepalen wie je de rest van je leven bent.

Er zijn nog zoveel verhalen die ik wil vertellen. Niet alleen over wat mij is overkomen, maar ook over wat ik onderweg heb ontdekt en hoe ik steeds dichter bij mezelf ben gekomen.