Alles hangt tegenwoordig samen met Status, Macht en Geld. En vooral die combinatie is zo alleszeggend..

Drie woorden waarmee ik al sinds mijn jeugd onze maatschappij beschrijf.

Ik roep al mijn hele leven dat ik er niet in pas. Niet omdat ik niet mee kan komen, maar omdat ik me niet kan verenigen met een wereld waarin wat je hebt steeds vaker belangrijker lijkt dan wie je bent.

Zolang er iets aan je te verdienen valt of iemand voordeel uit je kan halen, ben je interessant. Maar zodra dat verandert, valt het masker vaak genadeloos af.

En wanneer je daar iets van zegt? Dan krijg je soms reacties waardoor je liever je mond had gehouden.

Precies daar begint het thema veiligheid.

Jezelf durven zijn begint bij veiligheid

Om je uit te spreken, grenzen te stellen en trouw te blijven aan jezelf, heb je een stevig fundament in jezelf nodig. Anders bepaalt de angst voor andermans reactie wat je wel of niet durft te zeggen.

Die onveiligheid kan diepgeworteld zijn. Vanuit onze jeugd, vorige levens en intergenerationele belastingen dragen we ervaringen mee waarin zichtbaar zijn, jezelf uitspreken of grenzen aangeven niet veilig voelde.

We leren zwijgen, aanpassen en rekening houden met iedereen, behalve met onszelf.

Waarom zou jij jezelf wegcijferen uit angst voor iemand die nauwelijks rekening houdt met jou?

Deze week begeleid ik met Source Healing twee gezinnen op precies dit thema. We werken aan het loslaten van blokkades, zodat zij zich steviger gefundeerd voelen, zichzelf durven zijn en hun waarheid uitspreken zonder angst voor andermans reactie.

Een van de moeders, die zelf al langere tijd laag voor laag aan zichzelf en haar gezin werkt, vertelde dat ze deze week al in uitzonderlijk korte tijd door enorm veel, diepgewortelde lagen heen mocht gaan. Dat voelde tijdelijk instabiel, maar zij herkende het als onderdeel van haar proces.

Voor mij onderstreept haar ervaring de diepgang van mijn Source Healing.

Mijn spirituele leider Amun-Ra begeleidt mij hierin. Voordat ik anderen mocht begeleiden, heb ik zelf veel moeten doorleven, verwerken en loslaten. Voor hem is het essentieel dat je jouw werk werkelijk belichaamt, in plaats van alleen kennis uit boeken of opleidingen te bezitten. Juist daardoor kan ik ook tot op hele diepe lagen begeleiden.

Maar na het loslaten begint het oefenen.

Oefening baart kunst. Door jezelf steeds opnieuw uit te spreken en te ervaren dat je andermans reactie aankunt, kunnen je brein en zenuwstelsel oude angstpatronen veranderen.

Ook ik oefen daar nog volop mee.

Interessant zolang er iets te halen valt

Toen ik onlangs een proefrit moest afzeggen omdat ik net had gehoord dat mijn oma dementie heeft, bleef iedere vorm van medeleven uit. Terwijl men daarvoor, zolang ik een potentiële koper was, poeslief en aardig was.

Geen belangstelling. Geen woord over mijn oma.

De maskers zijn groot, maar vallen op zulke momenten hard af.

Ook in winkels merk ik hoe anders je soms behandeld wordt in je kloffie dan wanneer je er welgesteld uitziet.

Ben ik ineens minder waard omdat ik niet aan jouw plaatje voldoe?

Bij een juwelier kocht ik een ketting met een hanger die gegraveerd moest worden. De gravure was naar mijn mening ondeugdelijk. De hanger mocht retour, maar voor de bijbehorende ketting kreeg ik, na een uitgebreide mail, slechts een tegoedbon. Zelfs terugbetaling van de hanger werd als coulance gepresenteerd.

Totdat ik vertelde dat ik meester in de rechten ben.

Plotseling kon alles wél worden terugbetaald.

Bij onder andere energiemaatschappijen en rechtsbijstandsverzekeringen heb ik hetzelfde meegemaakt: eerst kan er niets, totdat ik mijn juridische achtergrond benoem.

Maar wat als ik die titel niet had?

Hoeveel mensen worden afgescheept omdat ze hun rechten niet kennen? Of durven zich niet uit te spreken uit angst voor de reactie?

Je zou geen titel nodig moeten hebben om serieus genomen te worden.

Waar is de menselijkheid gebleven?

Mijn hond Lizzie kan momenteel nauwelijks lopen. Toch stuit ik bij fysiotherapeuten en osteopaten op volle agenda's en wachttijden van weken. Zelfs een osteopaat die ik ken, maar vanwege privéredenen niet meer spreek, heb ik uit wanhoop benaderd. Geen enkele reactie.

Ik begrijp volle agenda's. Maar waar blijft de ruimte voor spoedgevallen en het hart voor dieren?

Vanuit mijn expertise in organisatiekunde weet ik hoe belangrijk een buffer (slack) is voor onvoorziene omstandigheden.

Een volle agenda zegt misschien iets over succes. Niet automatisch over betrokkenheid.

Ook dierenartsen hebben mijn vertrouwen beschadigd.

Ondanks mijn uitdrukkelijke verzoek om röntgenfoto's te maken, werden bij Lizzie geen röntgenfoto's gemaakt. Zij had mij doorgegeven dat ze last had van haar linker knipkies, waar je ook een bruine vlek op zag, maar op basis van een onderzoek met het blote oog werd haar rechter knipkies getrokken.

Later ontstond boven haar linker knipkies een levensbedreigend abces. Een extra spoedoperatie kostte mij nog eens €600 à €700.

Elders werden voor een simpele controle juist extra kosten gerekend waarvan ik de noodzaak betwijfelde, zoals beschreven in Lizzie's eerste Story.

Het ene moment wordt naar mijn gevoel bezuinigd op noodzakelijke zorg, het andere moment betaald voor iets waarvan ik de meerwaarde niet zie.

En ondertussen gaat het om een levend wezen. Een wezen dat soms meer gevoel lijkt te hebben dan bepaalde mensen.

Zelfs op de sterfdag van mijn grote liefde heb ik ervaren dat een teamleider, ondanks de kennis van mijn verdriet, haar eigen belang vooropstelde en mij nog even een extra geëmotioneerde dag bezorgde.

Sinds wanneer is gewone menselijke betrokkenheid zo uitzonderlijk geworden?

Zelfs jouw leed is voor sommigen een verdienmodel

Juist binnen de spirituele wereld vind ik dat schrijnend.

Spirituele leiders, opleiders, healers, mediums en therapeuten zouden integriteit en het welzijn van anderen voorop moeten stellen. Toch zie ik mensen die zichzelf uitstekend verkopen, hoge bedragen vragen en niet kunnen bieden wat ze beloven.

Terwijl hun cliënten juist vanuit verdriet, trauma of kwetsbaarheid hulp zoeken.

Geld verdienen met je gaven is in deze maatschappij normaal. Dat doe ik ook. Maar verdienen aan iemands leed terwijl je diegene niet werkelijk kunt helpen, vind ik onacceptabel.

Een diploma betekent niet dat je iemand op iedere laag kunt begeleiden.

Stel dat heling tien lagen kent. De ene therapeut heeft zelf tot laag vier gewerkt. De ander heeft veel diepere wonden doorvoeld, verwerkt, losgelaten en belichaamt zijn werk daardoor op een dieper niveau.

Die laatste kan ook diepere lagen van een cliënt dragen, mits die cliënt daaraan toe is. De ziel weet wat zij aankan. Juist daarom is het belangrijk dat een therapeut niets forceert: geforceerde healing kan vergaande gevolgen hebben.

Dat maakt de eerste therapeut niet slecht. Maar soms ontkom je er niet aan dat je niet de juiste therapeut of healer bent voor die cliënt.

Een diploma vertelt wat je hebt geleerd. Niet wat je hebt doorleefd of wat je daadwerkelijk kan.

Waarom zou je iemand bij je houden wanneer een ander beter kan helpen? Omzet? Ego?

Binnen mijn Source Healing en NEI verwijs ik mensen door wanneer ze elders beter op hun plek zijn. Ik hoef niet overal in gespecialiseerd te zijn. Anderen hebben hun eigen kwaliteiten en specialisaties, waar hún hart harder van gaat kloppen.

Het gaat niet om mijn ego of omzet. Het gaat om de mens tegenover mij.

Samenwerken in plaats van concurreren. Daar wordt uiteindelijk iedereen beter van.

Je eigen waarde kennen zonder je integriteit te verliezen

Sommigen prijzen zichzelf moeiteloos aan voor forse bedragen, terwijl mensen met bijzondere kwaliteiten nauwelijks zichtbaar durven zijn.

Daar kan de heksenwond achter schuilgaan: de diepgewortelde angst om je eigen kracht te tonen en volledig voor jezelf te staan.

Dat herken ik.

Binnen mijn Source Healing werk ik met trajecten. Mijn uurtarief ligt vaak lager dan bij losse sessies, omdat de waarde voor de cliënt voor mij zwaarder weegt dan de opbrengst.

Maar dat wil niet zeggen dat mijn kennis en kunde en dus de waarde minder is dan wanneer iemand er een veel hoger bedrag factureert.

Wie zichzelf het hardst verkoopt, heeft niet automatisch het meest te bieden.

Niet langer zwijgen om de vrede te bewaren

Ik heb in mijn jeugd geleerd dat mezelf uitspreken niet altijd veilig was. Zwijgen voelde veiliger dan de confrontatie.

Maar inmiddels doorbreek ik dat patroon.

Bij de juwelier sprak ik me uit. Bij een teamleider ook. Bij de autodealer liet ik het gaan. En onlangs stelde ik een herhaaldelijk onbeantwoorde vraag alsnog openlijk.

Niet om iemand af te branden, maar omdat ik het recht heb gehoord te worden.

Ik hoef mezelf niet langer te verlaten om de vrede met een ander te bewaren.

Wanneer je stevig gefundeerd bent in jezelf, hoeft de reactie van een ander niet langer jouw veiligheid te bepalen.

Herken je dat je jezelf inhoudt, grenzen moeilijk aangeeft of bang bent voor andermans reactie?

Lees dan op samanara.com meer over Source Healing, waaronder de heksenwond, moederwond, vaderwond, zusterwond en intergenerationele trauma's. Al deze thema's kunnen raken aan het diepgewortelde onveiligheidsgevoel.

Want veiligheid is het fundament om volledig jezelf te durven zijn.

Ik hoef niet in deze maatschappij te passen

Ik ben niet tegen geld verdienen. Iedereen moet zijn rekeningen betalen, ik ook.

Maar ik ben tegen een mentaliteit waarin je slechts interessant bent zolang iemand voordeel uit je kan halen. Waarin status boven karakter staat, macht boven rechtvaardigheid en geld boven menselijkheid.

Geld verdienen is niet het probleem. Je menselijkheid verliezen wel.

Misschien hoef ik helemaal niet te leren passen in een maatschappij waarin ik me nooit thuis heb gevoeld.

Misschien is mijn grootste les juist dat ik mezelf niet langer hoef aan te passen.

Want als status, macht en geld bepalen hoeveel een mens waard is, dan wil ik daar inderdaad niet in passen.

Echte vrijheid begint wanneer je stevig gefundeerd bent in jezelf en volledig durft te zijn wie je bent, ongeacht wat de wereld daarvan vindt.